خوش آمدید

چرا پنهان کنم ؟ عشق است و پیداست....

 درین آشفته اندوه نگاهم

 تو را می خواهم ای چشم فسون بار

 که می سوزی نهان از دیرگاهم

 چه می خواهی ازین خاموشی سرد ؟

 زبان بگشا که می لرزد امیدم

 نگاه بی قرارم بر لب توست

 که می بخشی به شادی های نویدم

 دلم تنگ است و چشم حسرتم باز

 چراغی در شب تارم برافروز

 به جان آمد دل از ناز نگاهت

 فرو رز این سکوت آشناسوز

هوشنگ_ابتهاج

ﺷﻨﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻗﻠﺐ ﻫﺮﮐﺲ

ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻣﺸﺖ ﮔﺮﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺵ ﺍﺳﺖ؛

ﻣﺸﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ...

ﻭ ﺧﯿﺮﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ ﺑﻪ ﺍﻧﮕﺸﺘﻬﺎﯼ ﮔﺮﻩ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﻡ ...

ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﻣﯽ ﭼﺮﺧﺎﻧﻢ ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺎﺩﻭﺭﺵ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ...

ﭼﻘﺪﺭ ﮐﻮﭼﮏ ﻭ ﻧَﺤﯿﻒ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻗﻠﺒﻢ !

ﺩﺭ ﻋﺠﺒﻢ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﻮﭼﮏ ﻧﺤﯿﻒ ! ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﺯﻡ ﺁﻭﺭﺩﻩ !

ﻭﻗﺘﯽ ﺗﻨﮓ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ...

 ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﺯﻣﯿﻦ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻬﻢ ﺑﺪﻭﺯﻡ !

وقتی ﻣﯽ ﺷﮑﻨﺪ؛

ﭼﻨﮓ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﺑﻪ ﮔﻠﻮﯾﻢ ﻭ ﻧﻔﺲ ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.

ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ...

ﻣﻮﺝ ﻣﻮﺝ ﺍﺷﮏ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺪ ﺳﺮﺍﻍ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﻢ ...

ﺩﺭ ﻋﺠﺒﻢ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﻮﭼﮏ ﻧﺤﯿﻒ....

احمد_شاملو

دارد زمان آمدنت دیر می شود

دارد جوان سینه زنت پیر می شود

وقتی به نامه عملم خیره می شوی

اشک از دو دیده ی تو سرازیر می شود

کی این دل رمیده ی من هم زُهیروار

در دام چشم های تو تسخیر می شود؟

این کشتی شکسته ی طوفان معصیت

با ذوق دست توست که تعمیر می شود

حس می کنم که پای دلم لحظه ی گناه

با حلقه های زلف تو درگیر می شود

در قطره های اشک قنوت شب شما

عکس ضریح گمشده تکثیر می شود

تقصیر گریه های غریبانه ی شماست

دنیا غروب جمعه چه دلگیر می شود

وحیدقاسی

ميگريم و مي خندم ، ديوانه چنين بايد

ميسوزم و ميسازم ، پروانه چنين بايد

مي كوبم و مي رقصم ، مي نالم و ميخوانم

در بزم جهان شور ، مستانه چنين بايد

من اين همه شيدايي ، دارم ز لب جامي

در دست تو اي ساقي ، پيمانه چنين بايد

خلقم زپي افتادند ، تا مست بگيرندم

در صحبت بي عقلان ، فرزانه چنين بايد

يكسو بردم عارف ، يكسو كشدم عامي

بازيچه ي هر دستي ، طفلانه چنين بايد

موي تو و تسبيح شيخم ، به در از ره بُرد

يا دام چنان بايد ، يا دانه چنين بايد

بر تربت من جانا ، مستي كن ودست افشان

خنديدن بر دنيا ، رندانه چنين بايد

فریدون_مشیری

سه درس مهم زندگي

١_ اگر میخواهی دروغی نشنوی،

اصراری برای شنیدن حقیقت نداشته باش...

٢_ به خاطر داشته باش هرگاه به قله رسیدی همزمان در کنار دره ای عمیق ایستاده اى...

٣_ هرگز با یک آدم نادان مجادله نکنید، تماشاگران ممکن است نتوانند

تفاوت بین شما را تشخیص دهند...

سگی از کنار شیری رد می شد چون او را خفته دید، طنابی آورد و شیر را محکم به درختی بست.

شیر بیدار که شد سعی کرد طناب را باز کند اما نتوانست.

در همان هنگام خری در حال گذر بود، شیر به خر گفت: اگر مرا از این بند برهانی نیمی از جنگل را به تو می دهم.

خر ابتدا تردید کرد و بعد طناب را از دور دستان شیر باز کرد.

شیر چون رها شد، خود را از خاک و غبار خوب تکاند، به خر گفت: من به تو نیمی از جنگل را نمیدهم.

خر با تعجب گفت: ولی تو قول دادی.

شیر گفت : من به تو تمام جنگل را می دهم زیرا در جنگلی که شیران را سگان به بند کشند و خران برهانند، دیگر ارزش زندگی کردن ندارد.

"کلیله و دمنه"

عشق یعنی مستی و دیوانگی

عشق یعنی با جهان بیگانگی

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

عشق یعنی سجده با چشمان تر

عشق یعنی سر به دار آویختن

عشق یعنی اشک حسرت ریختن

  عشق یعنی درجهان رسوا شدن

عشق یعنی سُست و بی پروا شدن

عشق یعنی سوختن با ساختن

عشق یعنی زندگی را باختن

عشق یعنی انتظار و انتظار

عشق یعنی هرچه بینی عکس یار

عشق یعنی دیده بر در دوختن

عشق یعنی در فراقش سوختن

عشق یعنی لحظه های التهاب

عشق یعنی لحظه های ناب ناب

عشق یعنی با پرستو پر زدن

عشق یعنی آب بر آذر زدن

عشق یعنی، سوز نَی، آه شبان

عشق یعنی معنی رنگین کمان

عشق یعنی شاعری دل سوخته

عشق یعنی آتشی افروخته

عشق یعنی با گلی گفتن سخن

عشق یعنی خون لاله بر چمن

عشق یعنی شعله بر خرمن زدن

عشق یعنی رسم دل بر هم زدن

عشق یعنی یک تیمم,یک نماز

عشق یعنی عالمی راز و نیاز

ما گنهکاریم، آری جرم ما هم عاشقی است…

آری اما آن که آدم هست و عاشق نیست، کیست؟

زندگی بی عشق، اگر باشد، همان جان کندن است

دم به دم جان کندن ای دل کاردشواری است، نیست؟

زندگی بی عشق اگر باشد، لبی بی خنده است

بر لب بی خنده باید جای خندیدن گریست

زندگی بی عشق اگر باشد، هبوطی دائم است

آنکه عاشق نیست، هم اینجا هم آنجا دوزخی است

عشق عین آب ماهی یا هوای آدم است

می توان ای دوست بی آب و هوا یک عمر زیست؟

تا ابد در پاسخ این چیستان بی جواب بر در و دیوار می پیچد طنین چیست؟ چیست؟

زنده یاد قیصرامین پور

ای آنکه پس از ما به جهان می تازی                                       

می دان که جهان پر است از تن نازی

سرگرم مشو به یاوه در هر بازی                                               

ور نه همه هستی خود می بازی

 ای آنکه پس از ما به جهان بی تابی                                          

می کوش که این دو روزه را دریابی

هر لحظه بدان که شعله ای دربادی                                         

هر لحظه بدان که زورقی بر آبی

بوی سیگار شدیدی آمد...

با خودم میگویم

نکند باز پدر غمگین است؟!؟

نکند باز دلش...؟!؟؟

پله ها را دو به یک طی کردم تا رسیدم بر بام

پدرم را دیدم

زیر آوار غرورش مدفون...

زیر لب زمزمه داشت

که خدا عدل کجاست؟

که چرا مزه فقر وسط سفره ماست؟!؟

و چراها و چراهای دگر...

دل من هم لرزید مثل زانوی پدر

دیدن این صحنه آن چنان دشوار بود

که مرا شاعر کرد...!

#شاملو

موجیم و وصل ما ، از خود بریدن است

 ساحل بهانه ای است ،

رفتن رسیدن است

 تا شعله در سریم ، پروانه اخگریم

 شمعیم و اشک ما ،در خود چکیدن است

 ما مرغ بی پریم ، از فوج دیگریم

 پرواز بال ما ، در خون تپیدن است

 پر می کشیم و بال ، بر پرده ی خیال

 اعجاز ذوق ما ، در پر کشیدن است

 ما هیچ نیستیم ، جز سایه ای ز خویش

 آیین آینه ، خود را ندیدن است

 گفتی مرا بخواهن ،

 خواندیم و خامشی

 پاسخ همین تو را ، تنها شنیدن است

 بی درد و بی غم است ،

چیدن رسیده را

خامیم و درد ما ، از کال چیدن است

#قیصر_امین_پور

طفلی به نام شادی، دیریست گمشده ست

با چشمهای روشنِ براق

با گیسویی بلند به بالای آرزو

هرکس از او نشانی دارد

ما را کند خبر

این هم نشان ما

یک سو خلیج فارس  سوی دگر خزر

#شفیعی_کدکنی

گاهی گمان نمی کنی ولی خوب می شود

 گاهی نمی شود که نمی شود که نمی شود

 گاهی بساط عیش خودش جور می شود

   گاهی دگر، تهیه بدستور می شود

 گه جور می شود خود آن بی مقدمه 

 گه با دو صد مقدمه ناجور می شود

 گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است                

گاهی نگفته قرعه به نام تو می شود

 گاهی گدای گدایی و بخت باتویار نیست            

گاهی تمام شهر گدای تو می شود…

 گاهی برای خنده دلم تنگ می شود                 

گاهی دلم تراشه ای از سنگ می شود

 گاهی تمام آبی این آسمان ما                          

یکباره تیره گشته و بی رنگ می شود

 گاهی نفس به تیزی شمشیرمی شود             

ازهرچه زندگیست دلت سیرمی شود

 گویی به خواب بود جوانی مان گذشت               

گاهی چه زود فرصتمان دیر می شود

 کاری ندارم کجایی چه می کنی                      

بی عشق سرمکن که دلت پیرمی شود

زنده یاد قیصر امین پور

فریدون مشیری:

عاشقم

اهل همین کوچه ی بن بست کناری ،

که تو از پنجره اش پای به قلب منِ دیوانه نهادی ،

تو کجا ؟

کوچه کجا ؟

پنجره ی باز کجا ؟

من کجا ؟

عشق کجا؟

طاقتِ آغاز کجا ؟

تو به لبخند و نگاهی ،

منِ دلداده به آهی ،

بنشستیم

تو در قلب و

منِ خسته به چاهی

گُنه از کیست ؟

از آن پنجره ی باز ؟

از آن لحظه ی آغاز ؟

از آن چشمِ گنه کار ؟

از آن لحظه ی دیدار ؟

کاش می شد گُنهِ پنجره و لحظه و چشمت ،

همه بر دوش بگیرم

جای آن یک شب مهتاب ،

تو را یک نظر از کوچه ی عشاق ببینم..

به كسي كينه نگيريد

دل بي كينه قشنگ است

به همه مهر بورزيد

به خدا مهر قشنگ است

دست هر رهگذري را بفشاريد به گرمي

بوسه هم حس قشنگي است

بوسه بر دست پدر

بوسه بر گونه مادر

لحظه حادثه بوسه قشنگ است

بفشاريد به آغوش عزيزان

پدر و مادر و فرزند

به خدا گرمي آغوش قشنگ است

نزنيد سنگ به گنجشك

پر گنجشك قشنگ است

پر پروانه ببوسيد

پر پروانه قشنگ است

نسترن را بشناسيد

ياس را لمس كنيد

به خدا لاله قشنگ است

همه جا مست بخنديد

همه جا عشق بورزيد

سينه با عشق قشنگ است

بشناسيد خدا را

هر کجا یاد خدا هست

سقف آن خانه قشنگ است...

دلم گرفته پدر

برایم بهار بفرست…

زشهر کودکی ام یادگار بفرست

دلم گرفته مادر!

روزگار با من نیست…

دعای خیر وصدای دوتار بفرست

اگر چه زحمتتان می شود ولی این بار

برای کودک خود "قرار " بفرست

غم از ستاره تهی کرد آسمانم را…

کمی ستاره دنباله دار بفرست

به اعتبار گذشته

دو خوشه لبخند...

در این زمانه بی اعتبار بفرست

تمام روز وشب من پر از زمستان است دلم گرفته

برایم بهار بفرست…

کاش در دهكده عشق فراواني بود
توي بازار صداقت کمي ارزاني يود 

کاش اگر گاه کمي لطف به هم ميكرديم
مختصر بود ولي ساده و پنهاني بود

کاش به حرمت دلهاي مسافر هر شب
روي شفاف ترين خاطره مهماني بود

کاش دريا کمي از درد خودش کم مي کرد
قرض مي داد به ما هرچه پريشاني بود

کاش به تشنگي پونه که پاسخ داديم
رنگ رفتار من و لحن تو انساني بود

مثل حافظ که پر از معجزه و الهامست
کاش رنگ شب ما هم کمي عرفاني بود

چه قدر شعر نوشتيم براي باران
غافل از اين دل ديوانه که باراني بود

کاش سهراب نمي رفت به اين زودي ها
دل پر از صحبت اين شاعر کاشاني بود

کاش دل ها پر افسانه ي نيما مي شد
و به يادش همه شب ماه چراغاني بود

کاش اسم همه دخترکان اينجا
نام گلهاي پر از شبنم ايراني بود

کاش چشمان پر از پرسش مردم کمتر
غرق اين زندگي سنگي و سيماني بود

کاش دنياي دل ما شبي از اين شبها
غرق هر چيزکه مي خواهي و مي داني بود

دل اگر رفت شبي کاش دعايي بكنيم
راز اين شعر همين مصرع پاياني بود
 

پا بـــه پای کــــودکی هــایــــم بیـــا

کــفــــش هایت را به پا کن تا به تا

قــاه قـــاه خــنـــده ات را ســـاز کن

باز هـــم با خــنده ات اعــــجاز کن.

پا بکـــوب و لج کن و راضــی نشو

با کســــی جـــز عشق همبازی نشو

بچه های کوچــــــه را هـــم کن خبر

عـــاقــلی را یــک شب از یادت ببر

خـــــالــه بازی کــن به رسم کودکی

با هــــمان چـــــادر نــــماز پــولکی

طـــعـــم چای و قــــــوری گلدارمان

لـــــحــــظه های ناب بی تکرارمان

مــــادری از جـــنـــس باران داشتیم

در کــــــــنارش خواب آسان داشتیم

یا پدر اســـــــــطوره دنــــــــیای ما

قـــــهرمــــــان باور زیبــــــــای ما

قصه های هـــــر شــب مادربزرگ

ماجـــرای بزبز قـــندی و گــــــرگ

غصه هرگز فرصت جولان نداشت

خــنده های کــودکـــی پایان نـداشت

هر کسی رنگ خودش بی شیله بود

ثروت هــــر بچه قـــــدری تیله بود

ای شریــک نان و گـــردو و پنیر !

هـــمکلاسی ! باز دســــــتم را بگیر

مثـل تــو دیگر کسی یکرنگ نیست

آن دل نــازت برایم تـــنگ نیست ؟

رنگ دنـیایـــت هــنوزم آبی است ؟

آسمــــان بـــــاورت مهـتابی است ؟

هـــرکجایی شــــعر باران را بخوان

ســـاده بــاش و باز هــم کودک بمان

باز بـاران با ترانه ، گـــــــریه کن !

کودکی تو ، کـــــود کانـــه گریه کن!

ای رفــیـــق روزهای گــرم و ســرد

ســـادگــی هــایم به سویــم بـاز گرد!

می توان ساده زندگی کرد
می توان ساده زیست
می توان از شادی های کوچک لذت برد
فقط کافیست باور داشته باشیم لذت شادی در داشتن چیزهای بزرگ نیست

گاهی خودت را هرس کن
شاخه های اضافیت را بزن
فکرت را سبک کن تا رشد کنی، جوانه بزنی؛
مسیر زندگیت را آنگونه که دوست داری رسم کن.

روزی فراموش خواهیم کرد که
چه صدمه ای دیده ایم،
چرا گریه کرده ایم و
چه کسی باعث آن شد.
سرانجام متوجه خواهیم شد
رمز آزاد بودن انتقام نیست بلکه
این است که بگذاریم همه چیز
به شیوه خود و در زمان خود
معلوم گردد.
در نهایت آنچه که مهم است، نه فصل اول،
بلکه فصل آخر زندگیمان است که نشان می دهد
مسیر را چگونه پیموده ایم.
پس همواره بخندید، ببخشید،
اعتقاد داشته باشید و عشق بورزید.

عشق را بی معرفت ' معنا مکن

زر نداری ' مشت خودرا وا مکن

گر نداری ' دانش ترکیب رنگ

بین گلها ' زشت یا زیبا مکن

خوب دیدن ' شرط انسان بودن است

عیب را در این وآن ' پیدا مکن

دل شود روشن ' زشمع اعتراف

با کس ار بد کرده ای ' حاشا مکن

ای که از لرزیدن دل ' آگهی

هیچ کس را ' هیچ جا رسوا مکن

زر بدست طفل دادن ' ابلهیست

اشک را ' نذر غم دنیا مکن

پیرو خورشید ' یا آئینه باش

هرچه عریان دیده ای افشا مکن..